~*จอมยุทธ์*~

 

 

ก็ต้องมีบางวันที่เรารู้สึกแย่

แต่ก็ไม่ได้แปลว่าต้องแย่ไปซะทุกวัน

เวลามีความรู้สึกแย่ๆ เกิดขึ้น

จะมีมุมดีๆ เล็กๆ บางมุมเกิดขึ้น

บางครั้งมันก็เล็กจนเกิดไป เพราะไอ้ความรู้สึกแย่มันมาบดบังจนเกือบมิด

หาดูดีๆ ล่ะกันมันซ่อนอยู่ไม่ไกลจากเรื่องแย่ๆ หรอก

 

*

 

*

 

*

 

ฉันเป็นคนมีเพื่อนเยอะ

มีเพื่อนมากมายหลายแบบ

คงเป็นความโชคดีที่ในชีวิตฉัน ที่ผ่านมาได้พบแต่เพื่อนที่ดีๆ

และอาจจะเป็นเรื่องดีแค่ไม่กี่เรื่องที่เกิดกับชีวิตฉันก็ได้

ประเด็นมันอยู่ที่ว่า

เพื่อนทุกๆคนของฉันจะถูกเก็บอยู่ในลิ้นชักแห่งช่วงวัย ช่วงหนึ่งเท่านั้น

เพื่อนสมัยประถมก็จะรักและสนิทกันมากตอนประถม

พออยู่มัธยมพวกเขาเหล่านั้นก็กลายเป็นคนแปลกหน้าไป

มันเป็นความลำบากใจที่ฉันไม่อยากต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เรามาพบกันโดยบังเอิญ

แล้วได้แค่ทักว่า "เป็นไงสบายดีไหม?"

แล้วต่างคนก็ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

สถานการณ์แบบนี้ทำให้ฉันเจ็บปวดได้สนุกดีที่เดียว

กลายเป็นความกลัวจนไม่อยากเผชิญ

กลายเป็นคนขี้ระแวง ไม่อยากพบเจอใคร

มานั่งคิดดูอีกที "กรู ก็ไม่ผิดอะไรนี่หว่า กลัวทำไมว่ะ"

แล้วอะไรล่ะที่เป็นต้นเหตุ  ?

ฉันไม่อยากรู้คำตอบหรอก เพราะมันคงไม่ส่งผลอะไร

แต่ความรู้สึกติดค้างในใจมันยังคงอยู่

อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะเป็นวันเลี้ยงรุ่นในช่วงมัธยมของฉัน

วันคืนเก่าๆ ตีกลับมาเหมือนนั่งดูหนังกลางแปลง

ภาพสีซีดจาง แต่รายละเอียดชัดเจน

ข้อดีของหนังเก่าก็คือทำให้เรามีความรู้สึกที่ได้ระลึกถึงช่วงเวลานั้นๆ

ส่วนข้อเสียน่ะเหรอ  ไม่ว่าเราจะพยายามสร้างเรื่งใหม่โดยยึดโครงเรื่องเดิมแค่ไหนก็ตาม

แต่เราสร้างความประทับใจได้ไม่เท่าเวอร์ชั่น ออริจินัล

และส่วนใหญ่หนังที่ถูกทำใหม่เพื่อเลียนแบบหนังเก่า

เราล้วนเลียนแบบ และความรู้สึกที่กำลังเลียนแบบมันก็ไม่ได้สร้างสิ่งที่เรียกว่าความประทับใจอยู่แล้ว

 

ถึงวันนี้หากฉันย้อนเวลากลับไปได้

ฉันควรจะพยายามดึงเพื่อนออกมาจากช่วงวัยแต่ละช่วงไหม?

เพื่อให้พวกเขาได้อยู่กับฉันในทุกช่วงวัยฉันควรทำยังไง?

ใช่ว่าช่วงเวลาที่ห่างกันฉันไม่คิดถึงพวกเขา

ในทางกลับกันฉันกลับคิดถึงตลอดเวลา

แต่เป็นเพียงแค่คิด  พวกเขาเลยหล่นหายระหว่างทาง....

 

 

อยากรู้ล่ะสิว่าฉันจะไปงานเลี้ยงรุ่นไหม ...?

ฉันก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน ...?