~*จอมยุทธ์*~

 

 

ก็ต้องมีบางวันที่เรารู้สึกแย่

แต่ก็ไม่ได้แปลว่าต้องแย่ไปซะทุกวัน

เวลามีความรู้สึกแย่ๆ เกิดขึ้น

จะมีมุมดีๆ เล็กๆ บางมุมเกิดขึ้น

บางครั้งมันก็เล็กจนเกิดไป เพราะไอ้ความรู้สึกแย่มันมาบดบังจนเกือบมิด

หาดูดีๆ ล่ะกันมันซ่อนอยู่ไม่ไกลจากเรื่องแย่ๆ หรอก

 

*

 

*

 

*

 

ฉันเป็นคนมีเพื่อนเยอะ

มีเพื่อนมากมายหลายแบบ

คงเป็นความโชคดีที่ในชีวิตฉัน ที่ผ่านมาได้พบแต่เพื่อนที่ดีๆ

และอาจจะเป็นเรื่องดีแค่ไม่กี่เรื่องที่เกิดกับชีวิตฉันก็ได้

ประเด็นมันอยู่ที่ว่า

เพื่อนทุกๆคนของฉันจะถูกเก็บอยู่ในลิ้นชักแห่งช่วงวัย ช่วงหนึ่งเท่านั้น

เพื่อนสมัยประถมก็จะรักและสนิทกันมากตอนประถม

พออยู่มัธยมพวกเขาเหล่านั้นก็กลายเป็นคนแปลกหน้าไป

มันเป็นความลำบากใจที่ฉันไม่อยากต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เรามาพบกันโดยบังเอิญ

แล้วได้แค่ทักว่า "เป็นไงสบายดีไหม?"

แล้วต่างคนก็ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

สถานการณ์แบบนี้ทำให้ฉันเจ็บปวดได้สนุกดีที่เดียว

กลายเป็นความกลัวจนไม่อยากเผชิญ

กลายเป็นคนขี้ระแวง ไม่อยากพบเจอใคร

มานั่งคิดดูอีกที "กรู ก็ไม่ผิดอะไรนี่หว่า กลัวทำไมว่ะ"

แล้วอะไรล่ะที่เป็นต้นเหตุ  ?

ฉันไม่อยากรู้คำตอบหรอก เพราะมันคงไม่ส่งผลอะไร

แต่ความรู้สึกติดค้างในใจมันยังคงอยู่

อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะเป็นวันเลี้ยงรุ่นในช่วงมัธยมของฉัน

วันคืนเก่าๆ ตีกลับมาเหมือนนั่งดูหนังกลางแปลง

ภาพสีซีดจาง แต่รายละเอียดชัดเจน

ข้อดีของหนังเก่าก็คือทำให้เรามีความรู้สึกที่ได้ระลึกถึงช่วงเวลานั้นๆ

ส่วนข้อเสียน่ะเหรอ  ไม่ว่าเราจะพยายามสร้างเรื่งใหม่โดยยึดโครงเรื่องเดิมแค่ไหนก็ตาม

แต่เราสร้างความประทับใจได้ไม่เท่าเวอร์ชั่น ออริจินัล

และส่วนใหญ่หนังที่ถูกทำใหม่เพื่อเลียนแบบหนังเก่า

เราล้วนเลียนแบบ และความรู้สึกที่กำลังเลียนแบบมันก็ไม่ได้สร้างสิ่งที่เรียกว่าความประทับใจอยู่แล้ว

 

ถึงวันนี้หากฉันย้อนเวลากลับไปได้

ฉันควรจะพยายามดึงเพื่อนออกมาจากช่วงวัยแต่ละช่วงไหม?

เพื่อให้พวกเขาได้อยู่กับฉันในทุกช่วงวัยฉันควรทำยังไง?

ใช่ว่าช่วงเวลาที่ห่างกันฉันไม่คิดถึงพวกเขา

ในทางกลับกันฉันกลับคิดถึงตลอดเวลา

แต่เป็นเพียงแค่คิด  พวกเขาเลยหล่นหายระหว่างทาง....

 

 

อยากรู้ล่ะสิว่าฉันจะไปงานเลี้ยงรุ่นไหม ...?

ฉันก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน ...?

 

 

 

 

 

ความเหมือน

ดวงตาเหมือนๆ กัน แต่มีมุมมองต่างกันน

หูเหมือนๆ กัน แต่มีการฟังต่างกัน

ปากเหมือนๆ กัน แต่มีวิธีการพูดต่างกัน

หัวใจเหมือนๆ กัน แต่มีความรู้สึกต่างกัน

เป็นเพราะแบบนี้รึเปล่านะ คนเหมือนๆ กัน

ถึงได้มีความสุข และ ความเศร้าแตกต่างกัน

แต่ละวันไม่เหมือนกัน

เมื่อก่อนเคยคิดว่ามันก็เหมือนกันทุกๆวัน

ฉันก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิมทุกๆวัน

แต่ละวันผ่านไปด้วยคำว่า"เบื่อ"

ในวันนั้นเราลืมมองลึกลงไปในรายละเอียดของแต่ละวัน

ระหว่างนาทีต่อนาที ชั่วโมงต่อชั่วโมง

มันต่างกัน ไม่เหมือนกัน

แต่ละนาทีผ่านไปก็มีเรื่องแปลกใหม่ให้ได้คิด

วันต่อมาอาจคิดเรื่องเดิมแต่ก็คนละเวลา คนละนาที

มุมมองอาจเปลี่ยน อาจไม่เปลี่ยน

แต่มันก็ต่างกัน ไม่เหมือนกัน

ลองตั้งใจสนใจในรายละเอียดช่วงเวลาสั้นๆ

ของเวลาที่ผ่านไป

แล้วคุณจะไม่ขึ้นประโยคในการเขียนบันทึกในแต่ละวันว่า

"วันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน"

............................................

คงมีบางทีที่เราพบกัน คงมีบางวันที่ยิ้มให้เธอ

หัวใจก็รอให้ค้นเจอ แต่เธอไม่รับรู้เลย

มีบางเวลาอาจยิ้มคนเดียว

ใจมันดูลอยเหมือนคิดถึงใครถึงทำให้เธอถามเรื่อยไป

ตอบเธอไม่ได้เหมือนเคย

*อยากให้เธอได้รู้จริงๆฉันเป็นอะไรเพราะใคร*

เข้าใจหน่อยได้ไหม

ก็คนกำลังมีความรัก มองทางไหนก็ดูว่าสวยงาม

อย่ามาถามให้ใจฉันนั้นไหวหวั่น..ว่าเพราะเหตุผลใด

ก็คนกำลังมีความรัก แต่ไม่มีใครมารักเลย

ก็เธอทำไม่รู้เป็นเหมือนๆเคย

ให้ฉันบอกได้ไง

ว่าใครแอบรักเธอ

รู้ว่าเธอมอง แต่มองข้ามไป

คิดว่ารักไกลที่จริงใกล้กัน

สายตาที่รอให้เธออ่านที่จริงเธอก็คุ้นเคย

คนกำลังมีความรัก : โฟร์ท-นฤมล จิวังกูร